Binnen de arbodienstverlening hebben we het vaak over eigenaarschap. Werkgevers, leidinggevenden en medewerkers moeten verantwoordelijkheid nemen. En terecht.

Maar wat als een organisatie daar al volop mee bezig is en het verzuim toch hoog blijft?

Bij een van onze relaties liepen we daar tegenaan. We bespraken de verzuimcijfers, dachten mee over interventies en werkten samen hard aan verbetering. Toch bleef het gewenste resultaat uit. En ergens begon het bij onszelf te knagen. We voelden dat er vanuit onze eigen spreekkamer een andere aanpak nodig was.

Niet omdat de bedrijfsarts die daar werkte niet goed was. Integendeel: het is een zeer gewaardeerde bedrijfsarts. Maar de aanpak sloot op dat moment niet voldoende aan bij wat deze organisatie nodig had.

De situatie vroeg om meer nadruk op activering, duidelijke gesprekken en aandacht voor wat medewerkers binnen hun mogelijkheden wél kunnen. Niet alleen begeleiden, maar ook helpen om zelf weer aan het stuur te komen.

De klant sprak ons daar niet op aan. Wij zijn zelf het gesprek aangegaan en hebben in februari bewust een andere bedrijfsarts ingezet. Met dezelfde zorgvuldigheid en betrokkenheid, maar een benadering die beter aansloot bij de behoefte van de organisatie.

En wat zien we terug in de verzuimcijfers?

Februari 2026: 17,73%
September 2026: 12,13%

Een daling van 17,73% naar 12,13% in zeven maanden.

Kunnen we die daling volledig toeschrijven aan deze verandering? Nee. Daarvoor is verzuim te complex. Maar het onderstreept waarom het belangrijk is om ook je eigen bijdrage kritisch te blijven bekijken.

Wij noemen dat congruent handelen.

Niet alleen vertellen wat een ander moet doen, maar zelf het lef hebben om andere keuzes te maken wanneer de situatie daarom vraagt.

Want soms heeft een organisatie niet nóg meer interventies nodig. Soms is een andere aanpak nodig. En die begint bij jezelf. 💚